موسسه آموزش عالی آپادانا فصلنامه پیشرفت های مهندسی در حوزه پزشکی و مواد - 2 1 2026 07 19 Comparison of Epiretinal and Subretinal Prostheses in Visual Function Restoration مقایسه پروتزهای اپی‌رتینال و ساب‌رتینال در بازیابی عملکرد بینایی 21 29 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA ملوک استادیار گروه مهندسی پزشششکی،موسسه آموزش عالی آپادانا 2026 06 06 Retinal prostheses have emerged as an innovative approach for partial visual restoration in patients with severe photoreceptor degeneration, particularly in disorders such as retinitis pigmentosa and age-related macular degeneration. Among the various retinal implant strategies, epiretinal and subretinal prostheses have been the most widely studied and clinically applied. Epiretinal prostheses are positioned on the inner retinal surface adjacent to ganglion cells and restore visual signaling through direct electrical stimulation of these cells. In contrast, subretinal prostheses are implanted beneath the retina, closer to the bipolar cell layer and degenerated photoreceptors, aiming to utilize more natural retinal signal processing pathways. The purpose of this study is to compare these two types of retinal prostheses in terms of visual acuity improvement, light and contrast perception, spatial orientation, quality of visual perception, surgical complexity, and biocompatibility. Recent findings suggest that epiretinal prostheses offer advantages such as easier surgical access and greater external control of the system; however, direct stimulation of ganglion cells may result in less physiological visual perception. Subretinal prostheses, on the other hand, may provide more naturalistic visual processing and better pattern recognition in some cases by engaging the residual retinal neural circuitry, although their implantation is more technically demanding and associated with challenges such as long-term stability and power supply.Overall, both technologies have demonstrated meaningful contributions to partial visual rehabilitation, yet neither is currently capable of restoring normal vision. The choice between these two approaches depends on several factors, including retinal structural integrity, disease type, therapeutic goals, and technological advancement. Future progress in this field is likely to depend on higher-resolution systems, improved biocompatibility, and integration with emerging methods such as optogenetics and artificial intelligence. پروتزهای شبکیه به عنوان یکی از راهکارهای نوین برای بازگرداندن نسبی بینایی در بیماران مبتلا به دژنراسیون شدید گیرنده‌های نوری، به‌ویژه در بیماری‌هایی مانند رتینیت پیگمانتوزا و دژنراسیون ماکولا، مورد توجه گسترده قرار گرفته‌اند. در میان انواع مختلف این فناوری، دو رویکرد اصلی شامل پروتزهای اپی‌رتینال و پروتزهای ساب‌رتینال بیشترین کاربرد و مطالعه را داشته‌اند. پروتزهای اپی‌رتینال بر سطح داخلی شبکیه و در مجاورت سلول‌های گانگلیونی قرار می‌گیرند و با تحریک مستقیم این سلول‌ها، سیگنال‌های بینایی را به مسیر عصبی منتقل می‌کنند. در مقابل، پروتزهای ساب‌رتینال در زیر شبکیه و نزدیک به لایه سلول‌های دوقطبی و گیرنده‌های نوری آسیب‌دیده کاشته می‌شوند و تلاش می‌کنند از مسیرهای فیزیولوژیک طبیعی‌تر شبکیه برای انتقال پیام بینایی استفاده کنند.هدف این مطالعه، مقایسهی عملکرد این دو نوع پروتز در بازیابی بینایی از نظر حدت بینایی، تشخیص نور و کنتراست، جهت‌یابی، کیفیت ادراک بینایی، پیچیدگی جراحی، و میزان سازگاری زیستی است. بررسی یافته‌های مطالعات اخیر نشان می‌دهد که پروتزهای اپی‌رتینال از نظر دسترسی جراحی و کنترل خارجی سیستم مزایایی دارند، اما به دلیل تحریک مستقیم سلول‌های گانگلیونی، ممکن است الگوی ادراک بینایی کمتر طبیعی باشد. در مقابل، پروتزهای ساب‌رتینال با بهره‌گیری از شبکه‌های عصبی باقی‌مانده شبکیه، در برخی موارد ادراک بینایی طبیعی‌تر و تشخیص بهتر الگوها را فراهم می‌کنند، هرچند کاشت آن‌ها پیچیده‌تر بوده و چالش‌هایی مانند پایداری طولانی‌مدت و تأمین انرژی وجود دارد.در مجموع، هر دو فناوری توانسته‌اند در بهبود نسبی عملکرد بینایی بیماران نقش مهمی ایفا کنند، اما هیچ‌یک هنوز قادر به بازگرداندن بینایی طبیعی نیستند. انتخاب بین این دو رویکرد به عوامل متعددی از جمله وضعیت ساختاری شبکیه، نوع بیماری، هدف درمانی، و پیشرفت فناوری بستگی دارد. به نظر می‌رسد آینده این حوزه در توسعه سامانه‌های با وضوح بالاتر، سازگاری زیستی بهتر، و ادغام با روش‌های نوینی مانند اپتوژنتیک و هوش مصنوعی نهفته باشد. /downloadfilepdf/36213